Mijn verhaal in het kort
Ik zal mijzelf even voorstellen. Mijn naam is Patricia en mensen kennen mij ook wel als alias 'Lily' wat ik een tijdlang heb gebruikt als pseudoniem naam. Door een ernstig ongeluk in 2003 heb ik angst en paniekaanvallen gekregen. Ik kom weinig tot niet de straat meer op sindsdien en angst beheerst eigenlijk mijn leven. Ik wist een tijdlang niet wat ik precies had maar ben er dankzij het internet achter gekomen dat ik dus Agorafobie heb. Ik heb verscheidene soorten medicijnen geprobeerd, ook wel antidepressiva genoemd. Helaas werkte dit niet bij mij en ook averechts dus dit was maar van korte duur. Daarna ben ik hulp gaan zoeken door middel van een cursus en ook van een psycholoog. Beiden hielpen mij niet verder en zo ben ik een tijd door blijven sukkelen. Ik had periodes dat het beter ging en ik ook meer de straat op durfde te gaan maar ook momenten dat het weken, soms maanden weer mis ging. Uiteindelijk ben ik via een vriendin terecht gekomen bij mijn huidige psychologe, die mij vanaf januari 2007 behandelt. In kleine stapjes ga ik vooruit, het leven bestaat ook uit ups and downs zo ook met de paniekaanvallen. Soms gaat het een tijd goed en soms even minder.
In mijn dagelijks leven zit ik dus thuis, ik breng veel tijd door achter de computer maar ook met het schrijven op mijn web-log, ik schrijf gedichten en ook ben ik bezig met het vervolg op mijn eerste boek. Ik luister veel muziek en ben een echte film freak. Boeken lezen doe ik ook wel graag. Deze website was een droom van mij, ik luister altijd heel sterk naar mijn gevoel. Ik ben geen arts, psycholoog of hulpverlener maar wel een expert zoals ik het zelf altijd zeg betreft angst en paniekaanvallen. Deze site is bedoelt als hulp, herkenning en ter informatie voor anderen en ook lotgenoten.
Hoe het begon
Zoals ik al noemde, zijn mijn angst en paniekaanvallen ontstaan nadat ik op 14 februari 2003 op de fiets door een auto geschept ben.
Ik weet van het ongeluk zelf, plus enkele weken daarna niets meer. Kan het me door de hevige klap op mijn hoofd (hersenbloeding/kneuzing) dus niet meer herinneren. In de tijd van mijn herstel kwam ik zo af en toe buiten maar merkte dat ik vaak zwart voor mijn ogen begon te zien uit het niets, het gevoel had alsof iemand mijn keel dichtkneep en mijn hart heel hard begin te bonzen. Op zo'n moment dacht ik dat ik doodging, vaak was mijn moeder erbij en die vroeg dan of ik het weer had. Ik ging dan of alvast naar de auto of we gingen gelijk naar huis.( Vluchtgedrag) Het kwam en ging maar niet altijd en overal. Tot het steeds vaker gebeurde, zelfs thuis waar het toch 'veilig' zou moeten zijn dacht ik. Ik moest nog steeds voor controle naar het ziekenhuis en heb dit toen tegen de neuroloog gezegd omdat ik graag wilde weten wat het nu was. Die verzekerde me, dat het vanzelf over moest gaan omdat het kwam van de grote klap die mijn hoofd op de auto had gemaakt tijdens het ongeluk. Ik nam dat aan van de arts en hoopte ook dat het alleen maar tijd nodig had.
Naarmate de dagen, weken, maanden verstreken werd het alleen maar meer en heftiger en de druppel was een keer boodschappen gaan doen en bij mijn ouders thuis sloeg de paniek zo erg toe, dat ik in de tuin moest gaan staan maar dat hielp niet. Ik heb als een bezetene mijn spullen gepakt en ben helemaal overstuur en in paniek naar huis gefietst. Eenmaal thuis, zakte het weer snel weg. Een paar weken later wilde ik voor een sollicitatie en ik moest met de metro. Net voor de deuren sloten ben ik weggevlucht, naar huis en zo erg in paniek zo erg had ik het nog nooit ervaren. Vanaf die dag durfde ik niets meer, kwam nergens meer en ook thuis zowel overdag als 's nachts kwamen de paniekaanvallen steeds vaker en heftiger opzetten. Nog steeds wist ik niet wat ik had en heb de huisarts gebeld. Die schreef me antidepressiva voor (Seroxat). Maar na 2 dagen ben ik gestopt, de paniek werd er alleen maar erger van en ik werd er zo gek van dat ik echt op dat moment dood wilde, ik wist geen uitweg meer gewoon zo rot voelde ik me. Toen heb ik een ander soort antidepressiva gekregen( weet de naam niet meer) en dit deed hetzelfde, dus ik ben gestopt met alles. Toen aan de Valdispert gegaan en in het begin werkte dit wel maar durfde nog steeds de straat niet op, mijn omgeving om me heen moesten alles voor me doen, ik werd volledig afhankelijk van een ander.
Zo een hele tijd door blijven sukkelen en na enig speurwerk op het internet, ben ik via een site erachter gekomen wat ik had. Oftewel angst en paniekaanvallen. Toen ik het allemaal las ben ik daarna een flink potje gaan huilen! Wat een opluchting zeg, eindelijk had ik een naam, uitleg en een rits van herkenning! Zo is het een naam gaan krijgen en ook meer duidelijkheid voor mezelf, ben met andere mensen gaan mailen die hetzelfde hadden maar heb dit niet lang volgehouden, telkens maar over angst en paniek praten deed me niet beter voelen, werd er alleen maar nòg angstiger van en depressief. Ik ben het dus gaan beperken en verder gaan zoeken op het internet. Ik kwam uit op een cursus van iemand en heb deze aangeschaft. Was erg prijzig maar je hoopt op dat ene wondermiddel die je van die ellende af zal helpen natuurlijk. Denk wel dat meerdere mensen van deze cursus hebben gehoord. ( naam zal ik overigens niet noemen!) Of het nu door de cursus kwam weet ik niet maar het ging even beter, ben afgekickt van mijn cola verslaving en op mijn eten gaan letten, weinig suiker en geen thee meer. Ik durfde soms weer stukjes naar buiten en zelfs ook al was dat zeldzaam mee boodschappen doen. Maar na een tijdje ging het weer mis! Ik wist dat ik niet zo door kon blijven hobbelen dus heb weer de huisarts om hulp gevraagd en die verwees me door naar een psycholoog. Heb die man gebeld en mijn verhaal uitgelegd en hij wilde wel voor mij aan huis komen. Gezien de vergoedingen van de verzekering en de prijzen moest ik al snel stoppen. Ik vond het niet eens erg want voor mijn gevoel kwam ik met die hulp geen stap verder. Toen weer een jaar of 2 door blijven sukkelen( ook wegens privè omstandigheden) en uiteindelijk via een vriendin in begin 2007, bij mijn huidige psychologe Tanja terecht gekomen. Achteraf kun je veel dingen zeggen altijd, ik heb voor mezelf maar 1 punt waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds moeite mee heb en dat is dat ik NOOIT aan de angst toe had moeten geven! Gewoon door had moeten blijven proberen naar buiten te blijven gaan, ik ben dus het voorbeeld voor Agorafobie ontwijkingsgedrag, het vluchten. Dus mensen die dit hebben en dus ook lezen, alsjeblieft probeer het niet te doen! Het gaat steeds beter met me, kleine stapjes vooruit en soms weer ineens 10 achteruit voor je gevoel maar 6 jaar van je leven laten vergooien doordat angst je leven beheerst en dus regeert, is iets wat nooit en te nimmer in te halen valt! De hele diepe dalen zijn er niet meer en ik weet dat er ook voor mij een dag aanbreekt waarin ik met rechte rug, vol frisse moed en vooral zonder angst de straat op kom!
Voor verdere info verwijs ik je naar mijn boek, 'Van buitenaf niets te zien, van binnen Paniek', zie Links.
'Een mens is niet bijzonder omdat hij elke keer valt maar omdat hij iedere keer weer opstaat'